WAAROM EEN KOE GEEN EIEREN LEGT

Je was toch duidelijk in je communicatie en de verwachtingen? Je hebt zelfs een PowerPoint-presentatie gemaakt over eierdoelen voor het komende kwartaal. En toch: geen enkel ei te bekennen.

Het overkwam mij ooit. Ik werd aangeworven voor een functie als team leader van een administratieve afdeling, maar bij aankomst werd ik ingelijfd als projectleider.

Kende er niets van, wist niet waar en hoe te beginnen, had geen flauw benul wat de job inhield. Dus ik deed maar wat. Niet echt gelukkig met de situatie, maar wat kan je doen?

Als schakel tussen de klant en de interne afdelingen, viel al snel op dat er intern wat schortte en dat collega’s niet wisten van welk hout pijlen te maken. Ik ben daar op gedoken; ben met het proces aan de slag gegaan; heb wat zaken gefinetuned en de werking geoptimaliseerd. Kort daarom werd ik manager van de afdeling.

Zucht, dat was thuiskomen. 

De onzichtbare misfit

Het gebeurt meer dan je denkt.
We stellen mensen aan voor hun specifieke kwaliteiten, hun unieke talenten en bewezen vaardigheden.

Tijdens het sollicitatiegesprek zijn we enthousiast over hun ervaring in ‘weidemanagement’, hun certificaat in ‘melkproductie’ en hun natuurlijke aanleg voor ‘herkauwingsprocessen’.

En dan komen ze aan boord en wat gebeurt er? We vragen hen om eieren te leggen. Misschien niet letterlijk. Maar wel figuurlijk.

We vragen onze getalenteerde boekhouder om inspirerende presentaties te geven voor grote groepen. We verwachten van onze creatieve denker dat ze urenlang administratieve taken uitvoert met dezelfde nauwkeurigheid als een robot. We zetten onze introverte programmeur in de frontlinie van klantencontact.

Dat zijn verwachtingen die botsten met de realiteit.
Het resultaat? Een dubbele teleurstelling die door de hele organisatie galmt.

Waar jij mogelijk denkt: "Waarom doet deze medewerker niet wat ik vraag? Ik heb het toch duidelijk uitgelegd? Misschien hebben we ons vergist tijdens de aanwerving."
Denkt de medewerker: "Ik probeer zo hard, maar ik snap daar niets van. Misschien ben ik gewoon niet goed genoeg voor deze job."

En zo ontstaat er een vicieuze cirkel van frustratie. Beide partijen hebben het gevoel dat de ander faalt, terwijl het probleem eigenlijk veel fundamenteler ligt; we verwachten van een koe dat ze eieren legt.

Al eens stilgestaan bij de kost hiervan?

Deze mismatch tussen taken en talenten kost ons meer dan we beseffen.

De productiviteit verdampt wanneer mensen hun energie steken in dingen waar ze niet voor gebouwd zijn. In plaats van te stralen, zie je ze verkommeren. De betrokkenheid brokkelt af wanneer medewerkers dagelijks ervaren dat hun echte kwaliteiten niet worden ingezet of gewaardeerd. Het zelfvertrouwen kalft af wanneer iemand constant wordt afgerekend op prestaties in gebieden die niet bij hun natuurlijke sterktes passen. En retentie wordt een probleem wanneer getalenteerde mensen vertrekken. Niet omdat ze hun werk niet aankunnen, maar omdat hun werk niet aansluit bij wat ze kunnen.

Hoe voorkom je een mismatch?

De oplossing is eenvoudig, maar het vraagt om moed en eerlijkheid van beide kanten.

• Zorg ervoor dat je je ‘koe’ kent. Investeer echt in het begrijpen van de natuurlijke talenten, voorkeuren en ontwikkelingsmogelijkheden van je medewerkers. Met stip bij de aanwerving, maar ook nadien, want mensen evolueren.
• Wees eerlijk over verwachtingen. Als de functie verandert en plots eieren vereist zijn, communiceer dit dan transparant. Misschien is je melkkoe daar open voor, misschien niet. Maar onuitgesproken verwachtingen leiden altijd tot teleurstelling.
• Durf taken te herdenken. Herontwerp functies zodat ze beter aansluiten bij de aanwezige talenten, in plaats van krampachtig vast te houden aan een verouderde taakomschrijving.
• Erken beperkingen. Het is geen zwakte om toe te geven dat iemand briljant is in A maar minder geschikt voor B. Het is realiteitszin. En het opent de deur naar oplossingen: omscholing, taakherverdelingen, of zelfs een eerlijk gesprek over een andere rol.
• Vier wat wél werkt. Focus op de kwaliteiten die iemand wél heeft, in plaats van constant te wijzen op wat ontbreekt. Een koe die uitstekende melk produceert verdient applaus, geen kritiek omdat ze geen eieren legt.

De rek in stretch

Het vraagt lef om jezelf als organisatie de vraag te stellen: "Vragen we van onze mensen dingen die niet in lijn liggen met hun talenten?" En het vraagt nog meer moed om als medewerker toe te geven: "Deze taken passen niet bij wie ik ben en wat ik kan."

Maar deze eerlijkheid is de enige weg naar echte, duurzame prestaties en tevredenheid. Want geen enkele motivatiespeech, geen enkel salaris, en geen enkele hoeveelheid feedback zal ooit een koe leren om eieren te leggen.

Zodus

Als je merkt dat je teleurgesteld bent in een medewerker, stel jezelf dan even de vraag: verwacht ik misschien eieren van een koe?

En als je als medewerker constant het gevoel hebt tekort te schieten, vraag jezelf dan af: word ik gevraagd om iets te zijn wat ik niet ben?

De oplossing ligt niet in harder proberen. De oplossing ligt in erkennen wat is en daar iets moois mee doen.

Want een koe die erkend wordt voor haar melk, en een kip die gewaardeerd wordt voor haar eieren; die floreren allebei. En dat is waar we naar op zoek zijn: een boerderij waar iedereen doet waarvoor ze bedoeld zijn.

Heb je zelf een 'koe-eieren-situatie' herkend in je team of bij jezelf? Ik hoor graag je verhaal.

Met warme groeten
Tilly